|
17 juni
2009
Geef
Eeltjes
lampje
alsjeblieft
terug !!!
Deze oproep
doe ik
namens mijn
moeder, die
heel erg
verdrietig
is omdat het
lampje dat
zij aan
Eeltje
gegeven
heeft
verdwenen
is. Eeltje
heeft begin
2008 een
paar van die
lampjes voor
haar in
elkaar
geschroefd
en mijn
moeder wilde
graag dat
een daarvan
bij zijn
laatste
rustplaats
kwam te
staan.
Vermoedelijk
is het
lampje
weggehaald
door de
familie,
want
vanmiddag
hoorde ik
dat een
vriendin van
mij gebeld
is door
Eeltjes
moeder met
de vraag of
zij ook wist
van wie dat
lampje was.
Vriendin I.
heeft gewoon
verteld dat
ik het
lampje
neergezet
had, de
achtergrond
van het
lampje kende
ze verder
niet. En nu
is het
lampje weg,
meegenomen...
Dat doe je
toch niet,
stelen van
een graf ???
Of je de
persoon die
het
geplaatst
heeft nu
aardig vindt
of niet; die
persoon
hield /
houdt ook
van Eeltje.
Mijn moeder
is erg
verdrietig
en vraagt
aan wie het
ook
meegenomen
heeft om het
lampje terug
te zetten
bij Eeltjes
laatste
rustplaats...
Alvast
bedankt!!!
Commentaar van Sylvia:
sorry
Hannah, ik
ben normaal
gesproken
een door en
door
fatsoenlijk
mens, dat
weet je,
maar WAT EEN
ONGELOFELIJKE
SCHOFTENSTREEK!!!
Bij zulke
mensen
zouden
spontaan de
klauwtjes af
moeten
vallen. Ik
heb er geen
woorden voor.
Stelen van
een graf,
nee,
vreselijk!
Meid, dat
moest er
even uit
hoor. Liefs,
Sylvia.
11 juni
2009
Vandaag
zou Eeltje
jarig zijn
geweest. Dan
zou hij dus
op Ameland
hebben
gezeten want
hij vluchtte
met zijn
verjaardag
altijd naar
Ameland.
Nee, hij was
niet zo dol
op
verjaarsvisite
:-) Ik mis
hem...
Afgelopen
week heb ik
een paar
radicale
beslissingen
genomen, ik
bleef teveel
hangen in
mijn
verdriet.
Mijn Prindle
15 is
verkocht,
die is net
opgehaald
door zijn
gelukkige
nieuwe
eigenaar.
Waarom ?
Heel simpel,
omdat ik
niet alleen
wil zeilen.
Als ik naar
de Cat Club
Ameland ga
mag ik wel
met iemand
mee, dus
daarom
hoefde ik de
boot niet te
houden. Ik
kon me
simpelweg
niet
voorstellen
dat ik
zonder
Eeltje het
water op zou
gaan om te
zeilen met
onze boot,
de boot die
hij en ik
samen
gekocht
hadden. En
als ik weer
de kriebels
zou krijgen
is een
andere boot
zo gekocht,
zo simpel is
het ook wel
weer. Kan
nog niet
zeggen dat
het fijn
voelt dattie
weg is en ik
heb eerlijk
gezegd een
traantje
gelaten toen
ik hem
achter de
auto van de
nieuwe
eigenaar
koppelde,
maar het is
goed zo.
Paard Rhea
wordt gedekt,
dat is de 2e
beslissing
die ik
genomen heb.
Bij mijn
allereerste
paard heb ik
een
veulentje
gehad en dat
was helemaal
geweldig.
Rhea is nu
11 en als ik
het nog
wilde, was
het slim om
het nu te
doen. Papa
wordt
Clononeen
Drumshambo...
Misschien
een wat
aparte combi,
maar gezien
de al
geboren
veulens van
Drum kan
daar wel
eens iets
heel leuks
uit komen...
het wat
luxere van
Rhea
gecombineerd
met het
lekkere
kontje van
Drum, tel
uit je winst.
Het is de
bedoeling
dat het
veulen dan
blijft, als
toekomstig
rijpaard
voor moeders
:-)
En
ik ga me
weer richten
op mijn oude
liefdes:
paardrijden
en Krav Maga.
Rhea staat
nu op de
Balingehof,
waar ze
zowel gedekt
als getraind
wordt (dat
laatste door
Monya),
zodat ik er
straks
meteen goed
op weg kan
rijden. Krav
Maga begin
ik volgende
week weer
mee. Zal
eerst afzien
worden (kreun)
maar ik heb
er wel zin
in. Voordat
Eeltje ziek
werd trainde
ik 2 tot 3
keer in de
week en dat
vond ik
heerlijk.
Eeltje is
ook wel eens
meegeweest,
dan zat hij
op een stoel
naar ons te
kijken
totdat de
jongens hem
op de nek
sprongen
want hij
moest ook
mee doen.
Heerlijke
herinneringen...
22 april
2009
Het
is nu 10 maanden
geleden...
zou het ooit
overgaan ?
De pijn, het
gemis...
Ik hoorde
net het
liedje van
Jan Smit "je
naam in de
sterren" en
zag Eeltje
voor me,
alsof het
gister was.
Wat doet dat
zeer. Het is
verd....
niet eerlijk,
een
hartstikke
lieve vent,
net 54 jaar
oud en hij
is er gewoon
niet meer
door die
rotkanker.
Ik was als
enige bij
hem nadat hij
net
te horen had
gekregen "je
hebt niet
lang meer"
en hij vond
het zo sneu
voor mij...
aan zichzelf
dacht hij
niet.
Hoe
moet je
verder gaan
na zoiets ?
Je doet het
wel en 9
maanden
later geniet
je soms weer,
lach je weer
van harte
soms. Maar
het is
moeilijk om
het leven
weer echt op
te pakken,
weer te doen
wat ik
altijd deed
zoals Krav
Maga,
paardrijden,
fitness. Tot
nu toe heb
ik de "zin"
nog niet
terug weten te
vinden. Op
het werk
gaat het
soms
moeizaam (mijn
hoofd wil
soms niet zo), mijn fysiek
is niet
alles (ben
meteen
vatbaar voor
zo ongeveer
alles).
Zeilen durf
ik nog niet
aan te
denken, ik
zie er als
de dood
tegenop om
alleen het
water op te
gaan. Ik ben
wel weer
terug
geweest op
Ameland,
voor mijn
vakantie nog,
omdat ik
even dag
wilde zeggen
tegen Eeltje.
Maar ook dat
geeft me nog
niet de
vreugde en
kracht die
ik altijd
voelde als
ik op het
eiland was.
Ik weet het
allemaal
even niet
meer, maar
ik vecht
door, dat
had Eeltje
gewild en
ooit... ooit
zal ik weer
echt blij
zijn. Ooit
kan ik ons
liedje horen
zonder te
huilen, ooit...
5 april
2009
Zoals
de meesten
van jullie
wel weten
ben ik 27
maart
teruggekomen
uit
Australie.
Mijn
reisavonturen
zijn te
lezen /
bekijken op
www.ikkeweer.waarbenjij.nu...
Ikke
kwam
behoorlijk
ziek thuis
uit
Australie,
maar ben nu
gelukkig
zover
opgeknapt
dat ik
morgen weer
aan het werk
ga. Die oren
van mij dat
blijft toch
een
behoorlijk
zwak punt
hoor, mijn
huisarts
dreigde al
met het
plaatsen van
buisjes in
de oren. Dat
lijkt
gelukkig nog
niet nodig
te zijn.
Omdat ik me
beter voelde
zijn paard
Rhea en pony
Zilvester
vrijdagavond
thuis
gebracht en
alles is nu
weer
heerlijk
normaal...
en het
zonnetje
schijnt,
joepie !!!
Gister
kreeg ik
volgens mij
een soort
Pools
bedankje...
Mijn ene
Poolse
buurman kwam
naar buiten
gevlogen.
Hij was ooit
eens
aangehouden
met veel te
veel drank
op (12 uur
ontzegging,
nou dan weet
je het wel)
en moest
daarvoor
voorkomen.
Poolse snor
(die mij
nogal leuk
vindt) heb
ik toen een
aantal
dingen
uitgelegd.
Dronken
droppie (hij
rook nu ook
naar drank)
spreekt nog
minder Duits
dan Poolse
snor, maar
bedankt kon
hij er nog
wel
uitkrijgen
:-)
kennelijk is
zijn
rechtszaak
goed
afgelopen.
Vannacht
hadden ze
hiernaast
ruzie
trouwens (en
ikke ben nu
dus bepaald
niet wakker),
maar een
bons op de
muur deed
uiteindelijk
wonderen (gaap)...
25
januari
2009
Dit
schreef een
Amerikaanse
vriend (die
ik nog nooit
in levende
lijve heb
gezien) me
vandaag. Er
staat een
boodschap in
die ik met
jullie wil
delen...
Rev. Dan
Wheeler:
always
remember, we
never really
lost
someone,
because they
will remain
within our
hearts,
death has no
victory over
love. Though
our love
changes, it
still
resides
within our
very being.
When I lost
my dad a
year ago, it
opened my
life to a
new level,
from the
human to the
spiritual. I
now can see
him all
around me;
in the very
sunshine
that warms
my face, in
the air I
breathe, in
the wind
that touches
my face. He
is not gone,
but has
simply
changed; the
spirit knows
no
boundaries,
it is free.
Love has
always been
a choice to
us humans,
but love in
the sense of
those who
have gone
from us,
becomes
spiritual
love which
is far
greater then
we can
understand.
My heart
goes out to
you and you
are in my
thoughts.
1 januari
2009
Dit
jaar kan
alleen maar
beter worden
dan het
vorige (voor
mij) en ik
hoop echt
dat het voor
IEDEREEN (en
dan bedoel
ik ook echt
IEDEREEN)
een
fantastisch
jaar wordt
!!!
|
