Van de week (22 december) was het een half jaar geleden dat Eeltje overleden is. Dat halve jaar is heel zwaar geweest, maar ik merk nu echt dat ik er langzamerhand weer bovenop begin te komen. Ik ben weer geinteresseerd in de wereld om me heen, kan zo af en toe weer van harte lachen en ik kan nu aan Eeltje denken met een big smile op mijn gezicht door alle goede herinneringen, zonder gelijk weer in tranen uit te barsten. Dit neemt niet weg dat ik heel erg op zag tegen de Kerst, de eerste zonder Eeltje. Maar ook dat heb ik weer overleefd !!! Bewust alleen, bewust heel veel nagedacht over alles wat het afgelopen jaar gebeurd is. Bewust teruggedacht aan hoe fijn we het altijd hadden met zijn tweetjes, bewust genoten van alle goede herinneringen. Ik denk dat als ik dit jaar "achterlaat" dat ik dan ook alle verdriet zo veel mogelijk achter laat, maar dat ik wel alle liefde en de talrijke goede herinneringen meeneem. Eeltje zal nooit van mijn leven uit mijn gedachten zijn, ik zal hem en wat hij mij geleerd heeft nooit vergeten. Ik heb echter goede hoop dat ik met het nieuwe jaar echt een nieuwe start kan maken, een nieuw begin.

Maar voordat het zover is, moet ik een aantal mensen bedanken. Bedankt A. (je weet zelf wel dat ik het over jou heb), voor het feit dat je me stevig vastpakte in het UMCG, voor je altijd luisterende oor, voor je goede raad en je steun, ondanks alles wat in het verleden voorgevallen is. Je hebt geen idee hoe goed dat mij (en ook Eeltje) gedaan heeft. Bedankt Ingrid en Sieds, dat jullie er altijd voor Eeltje en mij waren. Eeltje vond het zo geweldig dat jij (Sieds) speciaal voor hem naar Groningen was gekomen! Bedankt Klaas en Jellie, voor alles. En voor het mooie kristal dat ik kreeg. Bedankt Ritske, dat jij midden in de nacht naar het UMCG kwam omdat ik er zo doorheen zat. Bedankt Jettiena, voor je lekkere gehaktballen en je helende medicijn. Bedankt Jan, voor al je lieve mailtjes en je vriendschap. Bedankt Agnes, je bent de fijnste vriendin die iemand zich kan wensen. Bedankt dokter Hofker, voor uw steun aan Eeltje en in het bijzonder aan mijn persoontje. U was zijn arts, maar wat u daarnaast voor ons beiden heeft gedaan door elke dag even langs te komen en te praten, is onbetaalbaar. Bedankt lieve Patrick, voor je luisterende oor ook al had je het zelf nog zo moeilijk door het verlies van je dierbare Marina. Bedankt Ylonca, voor Elske en je vriendschap. En al die andere mensen die ik nu niet hier noem, bedankt, ik hoop dat voor jullie allemaal 2009 een fantastisch jaar wordt !!!

20 november 2008

Vanmiddag ben ik assertief geweest. En niet zo maar assertief, maar assertief tegen een persoon van wie ik altijd helemaal verdrietig kon worden als diegene boos op mij was of niet aardig tegen mij deed. Weliswaar via de mail (dus er valt nog het nodige te verbeteren ;-) maar toch. En weet je wat het mooiste was? Het deed me eigenlijk niet zoveel toen diegene de deur uitdenderde, naar het leek een beetje pissed (maar daar kan ik me natuurlijk helemaal in vergissen). Het feit dat dit me niet zoveel deed, daar werd ik helemaal blij van, want dat betekent dat het gewoon echt beter met me gaat, dat ik mijn eigen schattige (ahum) zelf weer aan het worden ben... Dat ik na een worsteling van 3 lange jaren eindelijk niet meer iemand ben wiens geluk of verdriet afhankelijk is van het gedrag of de mening van een ander mens... Eeltje zou trots op me zijn geweest :-)

Commentaar van Agnes: lees net je stukje. Enne... niet alleen Eeltje is trots op je hoor meis, WIJ OOK! Liefs van ons.

9 november 2008

Doorwaakte nacht gehad, gaap. Om 02.00 uur mijn Poolse buren die het niet met elkaar eens waren, zucht. Om 04.00 uur ging onder mijn kussen mijn mobiel: telefoon uit Bangladesh, de meneer met de Platinum Visa Card waarmee ik jaren geleden 10 dagen een hoop lol heb gehad in Warschau en die zei (in het Engels) "het is je verjaardag en daar wilde ik je even van op de hoogte brengen". Hoera en nogmaals gaap, lang leve het tijdsverschil. Vervolgens ging om 06.00 uur de telefoon weer en klonk behoorlijk vals "Happy Birthday" in mijn oor: Australie aan de lijn. Driemaal gaap is scheepsrecht, dus bij deze. Toch wel fijn, dat ze me niet vergeten zijn :-) Nu nog echt wakker worden, dus eerst maar eens uitmesten.

8 november 2008

Zondag 9 november ben ik jarig. De eerste verjaardag zonder Eeltje en ik zie er tegen op. Zit nog steeds in dubio of ik het wel door laat gaan of dat ik iedereen afbel en naar Ameland ga. Eeltje zijn laatste verjaardagskadootje zie ik elke dag: mijn mooie van hem gekregen en door hem persoonlijk opgehangen buitenlamp. Tsja, ik ben van de "hebbedingetjes", hij dacht altijd in de categorie "praktisch" (het tegenwicht dat ik broodnodig had ;-)

7 november 2008

Denk nooit dat je tijd genoeg hebt, dat morgen er altijd nog is. Leef altijd alsof je niet meer tijd hebt dan vandaag... Denk nooit "dat kan later wel". In elk geval niet als het om je geliefden gaat, in elk geval niet als je je afvraagt of je je geliefden vandaag nog iets moet zeggen of hen wilt laten blijken dat je van hen houdt...

Als ik geweten had dat mijn tijd met Eeltje beperkt was, dat er niet een "na de operatie" zou zijn, dan was ik achteraf gezien nog vaker naar hem toegegaan, dan was hij hier nog vaker geweest, dan had ik helemaal never nooit niet gedacht "ik zie hem morgen wel", maar dan waren we elke seconde die we samen konden zijn samen geweest en had ik (hadden wij) niets uitgesteld tot "morgen".

Zaterdag was ik voor het eerst na het overlijden van Eeltje weer in het UMCG (Groningen). Toen ik de afslag nam was het net of de maanden wegvielen, net of ik er "gewoon" weer heen ging, een totaal onwerkelijk gevoel. De parkeergarage in, een plaatsje zoeken. Naar boven, naar de hal. En toen kreeg ik het ineens zo verschrikkelijk te kwaad... Alle verdriet... En alle fijne dingen... De ingreep die eerste vrijdagsavond laat, waarbij ik aanwezig mocht zijn van de arts en van Eeltje, de verbondenheid tussen ons beiden toen. Dokter Hofker (ook afkomstig van Ameland) die mij op Eeltje zijn verjaardag kwam vertellen dat het binnen een week of korter einde verhaal zou zijn. Eeltje die tegen dokter Hofker zei dat hij niet kon kiezen, want ik wilde graag op hem passen tijdens zijn laatste dagen, zijn dochter ook wel maar die had vreselijk drukke kinderen. Ik die hem vertelde dat hij niet hoefde te kiezen omdat we in het hospice allemaal samen op hem zouden passen...

Die laatste vrijdagnacht in het UMCG, toen R. (de man van vriendin J.) tegen middernacht naar het UMCG kwam omdat ik er zo verschrikkelijk doorheen zat, de verbondenheid tussen R. en mij toen we samen in een lege hal op de bank zaten te huilen om alles, de dankbaarheid dat er iemand helemaal voor mij naar het UMCG was gekomen op dat tijdstip. Ondanks alles heb ik heel veel goede herinneringen aan de periode april - juni. Eeltje en ik zijn elkaar in die periode zo veel nader gekomen dat ik er ondanks alles met een dankbaar gevoel aan terug denk. Bij elkaar vonden we rust en geborgenheid en veel liefde. En hoewel ik Eeltje vreselijk mis, ben ik dankbaar dat ik hem terzijde heb mogen staan tijdens de laatste periode van zijn leven. Ik ben dankbaar voor alles wat we gedeeld hebben: het zeilen, het leven, de gezelligheid, de lol die we samen hadden en mijn leren bank :-) Ik hoop dat ik volgend jaar de kracht kan vinden om op mijn eigen boot te gaan zeilen, want dat zou Eeltje gewild hebben (quote: "mens, stel je niet aan, ga gewoon" :-).

Weet je wat trouwens pas echt raar was? Dat ik de parkeerplaats aan de Dukdalf kwam oprijden en er stond geen bruine Audi. Voor nr. 112 stond Eeltje zijn oude fiets niet buiten maar een fiets met een kinderzitje. Er hingen dichte gordijnen voor de ramen, de sticker "wacht u voor de hond" was weg en de tuin was helemaal opgeruimd. Het huis was per 15 september opgezegd (ik was de contactpersoon voor de woningstichting dus dat wist ik wel), als je het huis dan weer ziet dan valt het toch nog rauw op je dak. Maar het is goed zo.

17 oktober 2008

Dit is het einde... niet van dit weblog hoor (wees maar niet bang), maar ik zal hier niet meer schrijven over Eeltje. Niet over alle heisa rondom zijn ziekte en overlijden bedoel ik dan, over de fijne dingen wel als het zo uit komt. Eeltjes overlijden is nu bijna 1/3 jaar geleden en ik heb voor mezelf besloten dat ik met dit log weer toe ga naar de oude opzet: het vertellen van maffe en leuke dingen, mijn blunders en andere rare zaken. Mijn verdriet is niet over, maar het is nu tijd om het alleen nog met familie of vrienden te delen. Zoals met Patrick; met hem heb ik meteen na de diagnose contact gezocht, toen ik zijn site ontdekte na op Google "maagkanker" ingetikt te hebben. Zijn vrouw Marina had net als Eeltje maagkanker en is daar helaas ook aan overleden, 2 maanden eerder dan Eeltje. Toen ik met hem begon te mailen hadden wij nog wel hoop en hij niet, maar toch heeft hij mij via de mail al die tijd gesteund (tot de dag van vandaag aan toe).

Ik wil jullie nog wel voor de laatste keer iets vertellen. Onderstaand stukje vat dat samen. Dit stukje heb niet ik geschreven, maar is geschreven door Patrick op zijn site, als een soort brief aan zijn vrouw Marina. Het zegt echter alles wat ik nog tegen jullie wil zeggen, beter dan dat ik het zelf had gekund...

"Tja, en hoe gaat het dan met mij? Met mij gaat het op en neer. Ik weet niet goed hoe ik mijn gevoel of mijn "state-of-mind" moet omschrijven. De emo-rollercoaster blijft doordenderen en daar baal ik van. Ik wil eraf maar dat lukt niet. Als dat ding echt in een pretpark had gestaan, was het voor mij reden om nooit weer een voet in dat klote-park te zetten en mijn geld terug te vragen. Boycotten die hap!

Ik probeer zo goed mogelijk door te gaan met leven. En op veel vlakken lukt dat gelukkig ook. Ik hou mijn huis schoon, eet fatsoenlijk, maak plannen voor de toekomst, ga de deur uit, werk weer volledig, ga sporten, doe leuke dingen en heb mensen om mij heen waar ik van houd en die van mij houden. Ik bof er maar mee en ben ook best trots op mezelf over hoe ik het aanpak. En toch...

.... het is geen middel tegen de pijn, want die blijft en wordt niet minder. En het is niet alleen pijn als in verdriet, maar soms echt fysieke pijn. Ik heb ooit beloofd om door te gaan met leven, mocht het allemaal zo eindigen zoals het geeindigd is. Maar - goddomme - wat is het vermoeiend. Het is net als met die Kanker. Iedereen zegt dat de weg naar genezing zwaar is, maar wat dat betekent wordt pas duidelijk als je zelf onderweg bent. Het is gewoon drie keer kut. Het is niet leven, het is overleven. En bedankt!

Weet je wat ik zou willen soms? Als het me allemaal te veel wordt? Dat ik net als Jim Carrey in die film gewoon een bedrijf kon inhuren en zeggen: "wis de laatste paar jaar aan herinneringen maar uit. Haal die pijn maar weg. Dan kan ik verder." Maar dan denk ik aan Eeltje. Het kost nu al soms moeite om me voor de geest te halen hoe hij rook en hoe zijn stem klonk. Moet er niet aan denken om dan expres herinneringen weg te laten halen. Maar ja, als de pijn en het verdriet niet te harden zijn en de dingen niet lukken en gaan zoals ik graag zou willen, ja dan...

Ik begrijp er soms helemaal niets meer van. Misschien ben ik wel te ongeduldig, weet ik veel? Ik wil verder, maar onbewust (stiekum ?) blijkbaar toch ook weer niet. Heb soms het gevoel dat ik tegen beter weten in aan het wachten ben op iemand die tegen mij zegt: "kom maar mee, we hebben eindelijk de tijdmachine uitgevonden". Wat een prutser ben ik soms toch.

Ook heel handig van mij dat ik dit blijkbaar via het toetsenbord wel weet te uiten en in het "echte" leven bijna niet. Ik moet er wat mee, anders mis ik straks alles wat het leven echt de moeite waard maakt en dat wil ik niet, ik pas er voor. Makkelijk gezegd... Maar het komt goed, ooit..."

Commentaar van Ingrid: hallo Hannah. Dit is geweldig, een mooi verhaal als einde. En nu doorgaan met de leuke dingen van het leven. Veel liefs, Ingrid.

Commentaar van Sylvia: Hannah, je bent er bijna... Veel liefs, Sylvia.