|
 k had wel gezien dat er prikkel-draad langs de vaart stond, maar al 20 jaar liepen er paarden en nooit een ongeluk... op een middag kreeg werd ik gebeld dat jij bebloed in het land stond...
 rie maanden lang heb ik alles geprobeerd, maar je wond zat tot op het bot en waarschijnlijk had je jeuk of pijn en je bleef je been stukbijten. Op het laatst had je een bijtkap onder je muilkorf en een houten rek om zodat je je hals niet kon buigen... Je werd steeds somberder en ik was bang om naar buiten te gaan of om thuis te komen...
 p een ochtend kwam ik beneden en vond weer een bloedbad... Jij was ongelukkig en ik kon niet meer. Iedereen hielp gelukkig heel erg mee; Tamminga, die altijd met ons naar wedstrijden reed, kwam gelijk... Toen ik je bij de dierenarts in de box zag begreep ik het niet... je glansde zo mooi en je ogen stonden zo helder. Toen verdween jij uit mijn leven... Jouw foto hangt nu bij mij aan de wand en ik kijk er naar met veel liefde en goede herinneringen.
Lieve Seven Year Itch (Wippie), ik zal je nooit vergeten !!!
|
en dag naar de Roder Markt.... Ineens zag ik jou, vanuit de verte. Ik was op slag verliefd, wat een mooi helder koppie, wat een geweldige kleur en je keek zo lekker rustig om je heen daar op die drukke markt... Toen ik ging vragen hoe duur je was schrok ik een beetje, want zoveel geld had ik niet bij me... Aan het einde van de dag ging ik nog een keer terug en je was niet verkocht, dus vroeg ik het telefoonnummer van je eigenaar. De dag daarop ben ik gaan kijken en na een medische keuring ging je mee naar huis.
e kreeg de naam Seven Year Itch (of Wippie) en ik heb er nooit spijt van gehad dat ik je gekocht heb, ook al kon je soms lekker klieren in de hoeken van de bak, als je er moest zijn was je er ook altijd. We stoomden zo door de B-dressuur heen en waren bijna M.... bijna geen wedstrijd zonder winstpunt en heel vaak vielen we in de prijzen. We maakten buitenritten en je ging mee op vakantie; we hadden het zo fijn samen....
