Voorlichting aan de eigenaren
Gelukkig zijn de meeste paarden en ezels na een paar weken in het dierenziekenhuis weer helemaal beter. Wanneer de eigenaar zijn dier mag komen halen, dan vertelt de dierenarts aan de eigenaar hoe hij het dier goed moet verzorgen zodat het niet meer ziek wordt. De dierenarts vertelt de eigenaar ook dat hij – zodra het dier er slechter uit gaat zien – meteen langs moet komen bij het Brooke Hospital for Animals. De meeste eigenaren doen dit ook trouw. Het is goed om te weten dat in de dierenziekenhuizen van Brooke Hospital for Animals elk jaar 500 000 (vijfhonderdduizend) dieren gratis worden behandeld, en eigenaren voorgelicht.

Donateurs
Brooke Hospital for Animals kan al dit nuttige werk doen dankzij geld uit Engeland en Nederland. Het hoofdkantoor van Brooke Hospital for Animals bestaat al sinds 1934 en het is gevestigd in Londen (Engeland). In Nederland is het bij-kantoor van Brooke Hospital for Animals, en dat is opgericht in 1994. Er zijn 40.000 Engelse donateurs en in Nederland meer dan 20.000.

Paarden en ezels in Nederland en paarden en ezels in de derde wereld
Bij ons in Nederland worden paarden bijna niet meer gebruikt als werkdieren. De meeste paarden worden gebruikt als rijdier op maneges. Dat was vroeger anders. In het begin van de vorige eeuw reden er op straat geen auto’s, maar koetsen, paard en wagen. De schillenkar werd getrokken door een paard.
Zo is het in Egypte, Jordanië, Pakistan en India nog steeds. Het zijn arme landen, en auto’s zijn duur. Paarden moeten bijvoorbeeld koetsen trekken, waarin mensen worden vervoerd. Paarden en ezels moeten karren trekken met zware ladingen, zoals bouwmaterialen, vuilnis, of landbouwproducten. Paarden en ezels worden gezien als een soort ‘motoren’ om het zware werk te doen. Wat je je moet bedenken is dat het in die landen bloedheet is. Soms wel 50 graden boven nul! Daar kunnen wij niet tegen, maar dieren ook niet.

Hoe is het begonnen met Brooke Hospital for Animals?
In de Eerste Wereldoorlog, die duurde van 1914 tot 1918, was er een Engelse legereenheid gelegerd in Egypte. Het Engelse leger heeft aan het begin van deze oorlog maar liefst 20.000 (twintigduizend!) paarden en ezels op schepen meegenomen uit Engeland, en in Egypte aan land gezet. Toen de oorlog in 1918 was afgelopen, vonden ze de Engelse leger officieren het goedkoper om die paarden en ezels te verkopen aan Egyptenaren.

Een Engelse mevrouw, Dorothy Brooke (zie foto), bracht 15 jaar later een bezoek aan Egypte. Zij wilde heel graag weten wat er met de achtergelaten oorlogspaarden was gebeurd. Toen ze de oude Engelse oorlogspaarden zag, schrok ze. De dieren zagen er afschuwelijk uit! Ze hadden open wonden en de botten staken uit. De paarden waren uitgeput en meer dood dan levend. Dorothy zag dat de Egyptische eigenaren hadden de dieren verwaarloosd. Verdrietig en boos schreef Dorothy Brooke een brief naar een Engelse krant, met een foto erbij van één van de oude oorlogspaarden. Haar brief werd gedrukt in de krant en heel Engeland kon het lezen. Dorothy vroeg de mensen om geld te sturen, zodat ze de dieren die nog leefden kon terugkopen van de Egyptische eigenaren.

Duizenden Engelse mensen gaven geld aan Dorothy, want iedereen was geschrokken van haar brief. Met dit geld liet Dorothy Brooke in 1934 in de hoofdstad van Egypte, in Caïro, een ziekenhuis bouwen voor de oude Engelse oorlogspaarden: het Brooke Hospital for Animals.

Dorothy Brooke reisde door heel Egypte om de oude, nog in leven zijnde, oorlogspaarden terug te kopen van hun Egyptische eigenaren. Veel paarden waren al overleden, maar van de 20.000 heeft Dorothy er toch nog 5000 kunnen terugkopen. De meeste van deze paarden waren er zo slecht aan toe en hadden zoveel pijn, dat Dorothy moest besluiten om ze dood te maken door middel van een spuitje. Maar……Dorothy gaf deze trouwe dieren nog een week van liefde, rust, goed voer en vers water in het dierenziekenhuis. Na die week, kregen ze een spuitje. Dorothy vond het belangrijk dat de dieren die zo’n zwaar leven hadden gehad in Egypte in elk geval nog een week een gelukkig leventje zouden hebben. Een paar oude oorlogspaarden waren wel oud, maar niet ziek of gewond. Deze paarden heeft Dorothy uiteraard laten leven in de stallen en het weiland van het dierenziekenhuis totdat ze een natuurlijke dood stierven.

Het Brooke Hospital voor de oude oorlogspaarden werd natuurlijk niet gesloten toen het laatste oorlogspaard gestorven was. Dorothy had namelijk allang gezien dat niet alleen de Engelse oorlogspaarden slecht werden behandeld, bijna alle paarden en ezels in Egypte werden slecht behandeld door hun eigenaar. Het Brooke Hospital for Animals werd dan ook een dierenziekenhuis waar alle dieren van Caïro, Egypte, GRATIS werden behandeld door hele goede dierenartsen.

pagina 1