|
31 augustus
2008
Heb
ik weer...
Het is
inmiddels
bekend dat
ik Poolse
buren heb...
een stuk of
wat. Eentje
die vindt mij
wel leuk...
de laatste (zoveelste)
keer dat hij
voor de deur
stond om te
vragen of
hij het
paard mocht
zien, liet
ik Eeltje de
deur open
doen en toen
heb ik hem
een hele
poos niet
meer gezien,
tot
gisteravond.
Hij wilde
koffiedrinken,
als ik zijn
mengelmoesje
Pools/Duits
goed begreep.
Gelukkig
moest ik op
pad voor het
werk :-)
Vanmiddag
stond ie
weer voor de
deur maar
toen had ik
geen zin om
open te doen.
Hielp niets,
want toen
ging ie op
het raam
bonzen enzo.
In een
onbewaakt
ogenblik ben
ik in de
auto gestapt
en ben
lekker op de
dijk in
Harlingen in
het zonnetje
gaan zitten
met een boek.
Had
inmiddels
wel bedacht
dat het niet
slim is om
niet open te
doen, dus
toen hij 's
avonds weer
kwam wel
open gedaan
(ik hoorde
veeg-geluiden,
wat vreemd).
Hij wilde
weten waar
een bepaalde
straat was
en hij was
mijn
straatje aan
het vegen. En ik
kreeg
volgens mij
een preek
dat het een
zooitje was
(onkruid
tussen
stenen uit
gehaald en
nog niet
opgeruimd).
Ik zei iets
van "morgen"
en deed de
deur dicht.
Moest nog
wat in de
tuin doen,
komt ie weer
aan en
begint te
bezemen.
Negeren
hielp niet
want hij
bleef
bezemen,
zucht. Vroeg
ie of ik 5
dagen mee
ging naar
Polen...
Nee
natuurlijk
niet. Zeer
diepe zucht,
heb ik weer...
Iemand
vroeg mij
vandaag
waarom ik
eigenlijk
een weblog
bijhoud...
Daar ben ik
in 2006 mee
begonnen
toen ik een
BIT-lesje
gewonnen had
van Horst
Becker, op
het Horse
Event. Daar
was ik zo
trots op dat
ik de hele
wereld daar
in mee wilde
laten delen...
En ik hoef
niet tien
keer
hetzelfde
verhaal te
vertellen
:-)
Daarnaast
kan ik goed
schrijven en
ik vind het
leuk om
mensen te
vermaken met
de rare
dingen die
ik soms
beleef (de "kleine"
blundertjes
enzo). Mijn
ver-weg-vrienden
blijven zo
een beetje
op de hoogte
van al mijn
rare streken,
maar ook
gebruik ik
mijn log
soms bewust
om bepaalde
mensen (van
wie ik met
redelijke
zekerheid
weet dat ze
het log
lezen) iets
duidelijk te
maken...
Daarom heb
ik destijds
ook het hele
verhaal over
de ellende
met Eeltjes
familie op
het log
geplaatst,
ondanks het
feit dat ik
mij
voorgenomen
had
nooit
persoonlijke
zaken (anders
dan lollige
verhalen) op
mijn weblog
te plaatsen.
Ik wist dat
de familie
mijn weblog
las en ik
hoopte dat
ze door
vooral de
logs van 15
en 16 juni zouden
gaan
beseffen wat
ze Eeltje en
mij aandeden.
Maar mijn boodschap is
nooit
doorgedrongen...
Daarna
heb ik deze
logs bewust
laten staan.
Waarom ?
Heel simpel,
omdat ik nog
gewoon op
Ameland wil
blijven
komen,
zonder dat
er achter
mijn rug
gekletst
wordt. Want
natuurlijk
wordt er
gepraat, als
tijdens de
begrafenis
de (h)ex in de rij staat om
te
condoleren
en Eeltjes
vriendin van
de laatste
jaren niet,
die is niet
eens op de
begrafenis...
Als mensen
op Ameland
aan onze
Amelandse
vrienden
vroegen hoe
het met
Eeltje was (tijdens
zijn
ziekteperiode),
werden deze
mensen
verwezen
naar mijn
weblog... En
op de
begrafenis
hebben onze
vrienden de
mensen die
vroegen waar
ik was
verteld wat
er speelde. Daardoor
en door dit
log weten de mensen die
er
toe doen hoe
de vork in
de steel
zit.
P.S.
eerlijkheidshalve
moet ik
zeggen dat
Eeltje
altijd bang
was dat
iemand mij
zou kunnen "pakken"
op wat ik
schrijf op
mijn weblog.
Daarom heb
ik er ook
altijd voor
gewaakt om
te schrijven
over dingen
die gevoelig
liggen of
dingen die
echt puur
prive zijn.
Maar of je
nu op Hyves
(Eeltje zat
op Hyves)
een blog of
allerlei
foto's
plaatst of
een weblog
bijhoud
zoals ik dat
doe, dat
maakt mijns
inziens geen
verschil...
in beide
gevallen zet
je
persoonlijke
dingen op
het
internet. En
daarbij: als
mensen je te
grazen
willen nemen
dan doen ze
dat toch wel...
daar hoef je
geen weblog
voor bij te
houden :-)
7 augustus
2008
Tsja...
Monya belde
of ik een
half uurtje
later kon
komen.
Tuurlijk, ik
ben niet zo
moeilijk.
Kwam daar om
17.15 uur
aan en Monya
was nog druk
bezig met
les geven.
Het regende,
dus ik keek
even
vluchtig
door de
stallen en
naar de wei,
waar Rhea
nog wit
stond te
zijn (dat
dacht ik
tenminste).
Nou ja,
moest
ondanks de
regen paard
toch maar
halen. Zie
ik ineens
door de
kleine
staldeur dat
ik er niet
langs kan
met Rhea,
want er
stonden 2
jaarling-hengstjes
voor de
staldeur.
Heb allang
geleerd dat
ik op de Balingehof
niet hoef te
stressen,
dus ging met
het touw in
mijn hand
naar de les
staan te
kijken. Zegt
Monya na een
kwartiertje
tegen mij
"je mag Rhea
wel zadelen
hoor". Wijs
ik onnozel
naar de
hengstjes en
zeg "ja maar
ik kan er
niet langs".
Monya kijkt
me aan of ik
simpel ben
en zegt "maar
Rhea staat
op stal,
omdat het
regende
hadden we
haar al
binnengehaald"
(en ik hoor
haar denken...
suffe kip
:-) Zucht...
Toen de
conversatie
tussen paard
en baasje...
Ik loop de
stal in en
kraai tegen
Rhea "och
meisje had
het baasje
jou helemaal
over het
hoofd gezien".
HIHIHIHIHIHIHI
klonk het
luid en
hevig
verontwaardigd...
En de mensen
die bij de
bakrand
stonden
lagen dubbel
;-))))) Tsja,
drukke dag
gehad, de
hele dag aan
de rol
geweest om
van alles te
regelen voor
wat mensen in
nood. Maar dat is
een lang
verhaal :-)
6 augustus
2008
Voor
degenen die
het niet
weten:
gister mocht
ik voor het
eerst weer
op Rhea
rijden !!!
En het was
geweldig.
Wel voelde
ik me weer
een complete
beginner,
want van
Rhea's grote
vriendin
Monya (Balingehof)
moest ik
compleet
anders
rijden. Maar
o wat liep
ze
uiteindelijk,
wat was het
gevoel
geweldig
toen ik daar
een beetje
aan gewend
was !!! Toen
kreeg ik van
John een
lesje
teugelvoering...
Ik moest de
teugels
vasthouden (een
touw) en hij
"stuurde"
mij. Dan
voel je pas
echt hoe
klunzig je
je paard
eigenlijk
stuurt en
waarom je
paard niet
goed de
bocht
doorloopt.
John maakt
zo precies
duidelijk
waar je
fouten
liggen.
Aanschouwelijk
rijonderricht
:-)
Donderdag
moet ik weer,
zal eens
kijken of ik
iemand
foto's kan
laten maken...
Maarre,
alvast
bedankt
kanjers,
voor jullie
aanschouwelijke
onderwijs !!!
1
augustus
2008
Vandaag
wordt op
Ameland het
Roggefeest
gevierd. Op
datzelfde
feest in
2006 begon
de relatie
tussen
Eeltje en
mij echt,
nadat we de
hele zomer
om elkaar
heen
gedraaid
hadden. Ik
maar steeds
naar Ameland
gaan om met
hem te
zeilen... En
op de boot
steeds knus
tegen hem
aan kruipen,
maar het
drong niet
helemaal
door tot
Eeltje
geloof ik,
dat ik hem
erg leuk
vond. Tot op
het
Roggefeest.
Een paar
pilsjes
op... en in
een keer had
ik een zoen
in mijn nek
te pakken,
toen ik een
gevatte
opmerking
maakte.
Voor
beiden was het best
onwennig, ik had midden
2005 mijn relatie met
een Australier
uitgemaakt, hij was al
jaren gescheiden... Het
fijne met Eeltje was dat
hij ook dol was op
knuffelen, we liepen
altijd hand in hand (of
vinger in vinger :-).
Thuis zaten we of hingen
we altijd samen op de
bank. Dicht naast elkaar,
vaak lag hij met het
hoofd op mijn schoot of
omgekeerd. Ook als we
gingen slapen waren we
close. Dat vond hij ook
zo fijn van onze relatie,
dat die zo warm was,
want hij kwam uit een
koud huwelijk zei hij,
hij wist niet wat hem
overkwam met mij, hij
wist niet dat een
relatie ook zo heerlijk
warm kon zijn.
Vandaag
had ik wel naar Ameland
gewild, maar ik kon het
niet. Het Roggefeest
zonder Eeltje, nu even
niet. Ben om 22.00 uur
in Ulrum geweest. Daar
was ook groot feest,
maar daar kwam ik niet
voor, ik kwam voor
Gerrit. Normaal de fysio
van mijn paard, nu moest
ik zelf recht gezet
worden omdat ik vorige
week donderdag van de
lieve Fries Femke was
gedonderd, op het strand
bij Hollum (Ameland).
Eigen schuld, want ik
had mijn kantoorschoenen
met gladde zolen
aangehouden... Op weg
naar Ulrum in de auto
zitten huilen. Zoveel
verdriet... Gerrit is
behalve de fysio van
mijn paard ook een
vriend en het voelde
goed om even bij hem te
zijn en een beetje
getroost te worden. Hij
is net als Eeltje was,
altijd een beetje plagen
en je zo weer een beetje
op proberen te beuren.
Hij heeft mij een beetje
geadopteerd zegt hij
altijd (samen met zijn
lieve vrouw Anneke :-)
Op de
terugweg naar huis heb
ik weer zitten huilen.
Ik zit soms zo vol
onmacht en onbegrip, nog
steeds... Hoe slecht en
gemeen moet je zijn als
mens, om geliefden
gescheiden te houden,
hoe in en in onmenselijk
moet je zijn om iemand
te verhinderen om tot
het einde bij haar
geliefde te zijn. Hoe
verschrikkelijk
onmenselijk ben je als
je het een terminaal
ziek persoon ontzegt
zijn geliefde /
levenspartner bij zich
te hebben. Hoe gestoord
ben je als je niet eens
de moeite neemt om
Eeltje zijn
levenspartner (mijn
persoontje) te bellen
als hij gestorven is,
maar haar een mailtje te
sturen (dat vond ik zo
verschrikkelijk grof, ik
was er bijna lichamelijk
ziek van). En verder dus
wel iedereen te bellen,
tot aan een van zijn
zeilvrienden (die tevens
mijn collega is) aan
toe. Ik had wat zijn (h)ex
mij geflikt had opzij
gezet tijdens Eeltje
zijn ziekte, omdat ik
vond dat in dat soort
tijden je dat opzij moet
kunnen zetten, maar
daarin stond ik alleen,
dat is wel gebleken. En
dat uiteindelijk
allemaal uit jaloezie...
Want allemaal wilden ze
wel "iets" van Eeltje voor
zichzelf en daarom gunden
ze mij (en hem) onze
relatie dus niet...
Gelukkig
heb ik afscheid van mijn
Eeltje kunnen nemen,
alleen en op mijn manier.
In het hospice toen hij
net gestorven was en in
het ziekenhuis toen hij
nog leefde (hij
reageerde toen (14 juni)
nog wel op mij, maar was
niet meer aanspreekbaar
voor de verpleegsters.
Stom misschien, maar dat
hij wel op mijn stem
reageerde gaf mij zo'n
geweldig gevoel !!!).
Dat hebben ze in elk
geval niet van mij af
kunnen nemen. Ik hou van
je poppie !!!
|
