26 juni 2008

Sterf niet met mij

Als je mij nog iets zou geven

dan zou ik vragen

sterf niet met mij,

omhels het leven

Je mag bedroefd zijn

maar wanhoop niet

verdrink niet in te groot verdriet

Als je mij nog iets zou schenken

dan zou ik willen:

blijf toekomst zien,

blijf hoopvol denken

zodat je uitgroeit,

voluit leeft

en het leven alle kansen geeft.

Eeltje is vandaag begraven op Ameland. Ik durf te wedden dat hij zich daarboven helemaal suf gelachen heeft om het geruite bloesje en het oudemannenvest dat hij aan had gekregen, wat was gekocht bij de Bijenkorf. Zelf had hij vast gezegd "zijn jullie nu helemaal bedonderd om zoveel geld aan mij uit te geven, ik wil gewoon mijn strakke blauwe shirt aan en mijn blauwe broek met mijn riem van Sardinie (die kreeg hij van mij toen we net verkering hadden)". Want dat was Eeltje... In die kleding kon je hem uittekenen, in die kleding ging hij op stap. In die kleding was hij een lekker ding :-) Ik hou van je poppie !!!

22 juni 2008

Bewust vertel ik hier nu mijn verhaal, omdat ook mijn verhaal gehoord mag worden. Vannacht is Eeltje rustig in zijn slaap gestorven. Ik ben net (om 10.30 uur) bij hem geweest in het Heymansscentrum te Groningen en ik heb in mijn eentje afscheid van hem kunnen nemen. Ik moest gewoon even over zijn stekeltjes aaien (had hem net gekortwiekt in onze badkamer voor hij het ziekenhuis in ging). Toen heb ik hem een kus gegeven en ik heb bewust daar afscheid genomen. Want ik zal waarschijnlijk niet op de begrafenis zijn. Waarom? Zijn familie van de vaste wal vertelde mij vorige week dat ik niet meer bij hem mocht omdat hij alleen wilde zijn (maar hij was zo blij toen ik er vorige week zaterdag was, ik mocht niet weggaan). Niemand zou meer naar hem toe gaan behalve zijn geliefde dochter af en toe. Die afspraak heb ik me aan gehouden (want ik had Eeltje beloofd geen ruzie te maken met zijn familie), ook al zei alles in me dat ik dat niet moest doen. De familie heeft zich er niet aan gehouden en ze hebben mij gisteren bewust in het ongewisse gelaten dat mijn lief stervende was. Op zijn kamer in het Heymanscentrum was alles wat aan mijn persoontje herinnerde (wat ik hem gegeven had toen hij in het ziekenhuis opgenomen werd en zijn verjaardagskadootje) niet neergezet. Dat hij gestorven was moest ik lezen in een e-mail. Ik heb nooit iets gedaan tegenover de familie waardoor ik zo'n behandeling verdien, ik kende de meesten niet eens voordat ik ze in het ziekenhuis zag. Maar door de familie ben ik welbewust weggehouden van het sterfbed van mijn allerliefste. En dat is iets wat ik hen al vergeven heb (ze weten niet beter), maar nooit zal vergeten.

Het bovenstaande stuk heb ik welbewust geplaatst op mijn log. Voor mij is belangrijk dat de mensen die mij kennen maar ook de mensen die mij niet kennen weten hoeveel ik van Eeltje houd. Dat ze weten dat ik niet zomaar weg blijf, stel dat ik niet op de begrafenis ben (die is a.s. donderdag op Ameland). Dit is het allerlaatste wat ik over deze kwestie meld op dit log. Ik heb mijn liefste beloofd om geen ruzie te maken en dat ga ik ook niet doen, nu niet en nooit niet. Het belangrijkste is dat Eeltje van mij hield, en ik houd heel veel van Eeltje.

20 juni 2008

Gisteren is mijn lief naar een hospice gebracht. Zijn lijf is zo gigantisch sterk en ook al was zijn geest er allang klaar voor, het ziet er naar uit dat zijn lichaam het niet snel opgeeft. Door de medicatie en pijnbestrijding is hij echter zo goed als onbereikbaar voor ons allemaal. De "verhuizing" is allemaal goed gegaan en in het hospice is het niet zo hectisch als in het UMCG, wat mijn lief ook meer rust geeft. En het belangrijkste: er zijn daar allemaal lieve mensen om hem heen. De zusters in het UMCG waren ook lief voor hem hoor, maar die hadden gewoon minder tijd. Een vriendin van mij werkt ook in een hospice en ik heb gezien hoeveel liefde zij heeft voor de mensen die zij begeleidt. Zelf heb ik daardoor nu ook een stukje rust in mijn hart, maar ik bid nog steeds dat zijn wens vervuld wordt en dat hij snel mag gaan. Want hij was er zelf helemaal klaar voor, hij wilde allang gaan... Toen hij vorig weekend wakker werd zei hij heel verbaasd "ik ben er nog, ik weet niet hoe dat kan"...

18 juni 2008

Herinneringen... Vandaag werd mijn tante Annie 80 jaar oud. En dan moet je alles even opzij zetten en daar toch even heen gaan. Toen kwam het gesprek natuurlijk op mijn liefste en de goede herinneringen die wij allemaal aan mijn lief hebben.

De koosnaampjes die hij en ik voor elkaar hadden... Ik noemde hem "vriendje" en hij noemde mij altijd "poppie". Alleen al dat hij met zijn groene tas naar mijn voordeur kwam lopen en van verre (met een big smile op zijn gezicht) riep "hee poppie" en ik riep dan terug "hee vriendje", of "hee lekker ding". Wij zaten altijd knus naast elkaar op de bank, soms lag hij met het hoofd op mijn schoot, soms omgekeerd, soms raakten we elkaar alleen maar aan; maar altijd waren we dicht bij elkaar. In de auto had hij zijn hand op de versnellingspook en mijn vingers waren dan met de zijne verstrengeld. Hij zei vaak dat hij dat heerlijk vond, dat ik zo knuffelig ben, dat had hij nooit zo gekend. En dan mijn moeder...

Ik heb haar nog nooit zo blij gezien als toen hij en ik samen een 30 jaar oude heg bij haar uit de grond hebben gehaald, op Pinkstermaandag 12 mei, hij was toen al ziek. Mijn moeder had mijn liefste zowat verboden om iets te doen, maar hij wist hoe graag mijn moeder dat ding kwijt wilde. Hij voelde zich op dat moment goed en wilde het gewoon doen en het was lekker weer. Vandaag zei mijn moeder tegen me dat ze hem al helemaal geaccepteerd had als haar schoonzoon. Dat had ze eigenlijk al nadat ik mijn lief van het winter een keer op een avond bij haar dropte, omdat ik nog 22 paarden moest voeren (vrienden van mij zaten in Honduras en ik zorgde voor hun paarden). Ikke dacht toen "kan hij haar mooi wat over MSN uitleggen" want ik heb niet zoveel geduld (sorry ma). En vanaf toen waren mijn liefste en mijn moeder, naast schoonzoon en schoonmoeder, dikke chatvrienden.

Bij mijn zusje en zwager vond hij het altijd geweldig. Mijn zwager heeft een tuinhok ingericht als kantoortje en daar zaten ze dan te beppen als kerels onder elkaar. Wat mijn liefste ook geweldig vond waren de spelletjes van mijn zwager op de X-box 360, want racespelletjes zijn ontzettend leuk om te spelen op een TV van 1 1/2 meter... Ik moest mijn lief altijd aan zijn oren meetrekken naar huis :-) Mijn zusje vond mijn liefste een schatje, mijn nichtjes (erg kritisch, komt door de leeftijd) vonden hem vet cool. Mijn zwager vond hem precies een tiep voor mij: lekker rustig (hij) tegen af en toe compleet maf (ik)... zijn woorden, niet de mijne ;-)

Mijn tante Annie en oom Piet hebben mijn liefste niet heel goed gekend, maar na de eerste ontmoeting hadden ook zij iets "wat een leuke vent, net wat voor jou".

Mijn vrienden R. en J. vinden ons een geweldige combinatie en R. zag in mijn lief gelijk een soort zielsverwant. En eerlijk is eerlijk, qua karakter lijken R. en hij op elkaar, iets wat vriendin J. na de eerste ontmoeting gelijk tegen mij zei. J. heeft hem ook nog geholpen met homeopatische druppels, om de gevolgen van zijn ziekte wat draaglijker te maken, iets waar mijn lief erg blij mee was. R. en J. zagen mijn lief als een bijzonder mens, en dat is hij ook.

Mijn paardenkennissen waren ook allemaal positief over mijn lief... Op wedstrijden was ik anders altijd alleen en nu had ik een echte kerel mee, dus reken maar dat hij goed bekeken is. Mijn lief was ook niet te benauwd om op mijn paard te gaan zitten... dus daar ging hij over het wedstrijdterrein, mijn cap op zijn hoofd en sturen maar. Zit hier met een brede glimlach op mijn gezicht als ik daar weer aan terug denk. En zo zijn er wel meer dingen. Het is natuurlijk niet altijd feest geweest, vorig jaar is het zelfs een paar uren uit geweest, maar ons geluk was dat wij altijd met elkaar konden praten, al kostte dat soms een flink aantal uren en een liter Nobeltje :-) Het is een keer gebeurd dat wij 4 uur 's nachts in bed belandden en dat ik om 6 uur weer op moest (onnodig om te zeggen dat ik de volgende dag als een zombie achter mijn bureau zat), maar we kwamen er altijd uit. Hij is ook mijn steun en toeverlaat geweest... Toen ik er eind 2006 helemaal doorheen zat door een "internet kwestie", heeft hij mijn schrijfsels op de betreffende site gelezen. En hij zei "waar maak je je druk om, er is helemaal nooit iets gebeurd, maak je niet druk" en hij zat te lachen, hij vroeg zich echt af waarom ik zo overstuur was. Dat bracht het hele drama voor mij een beetje in perspectief, want het is inderdaad mogelijk dat mensen gewoon niet begrijpen dat je zo volledig in de knoop zit met je gevoel, dat je mee gaat schrijven op een lotgenotenforum (dat ik de fout maakte net iets te herkenbaar te schrijven, daar heb ik heel zwaar voor geboet). En zo waren er wel vaker dingen waar ik verdrietig door was, dan troostte hij mij. En andersom troostte ik hem als dat nodig was, want hij heeft het de afgelopen jaren niet gemakkelijk gehad met bepaalde dingen / mensen.

Ik ben zo blij dat ik de kans heb gekregen zijn vriendin en levenspartner te zijn... Ondanks dat ik zoveel verdriet heb en nog zal hebben door zijn ziekte en straks zijn laatste reis naar het licht, ik zal nooit een dag spijt hebben dat ik hem gekend heb en hij zal altijd bij mij zijn, in mijn hart.