15 juni 2008

Geen gezellige verhalen vandaag... Maandag 2 juni is vriendje opgenomen in het UMCG te Groningen, ik en zijn dochter waren bij hem ("vriendje" is een lief koosnaampje voor mijn levenspartner sinds 2 jaar). Hij kreeg gelijk te horen dat de operatie niet door zou gaan, omdat de bloedwaarden niet goed waren, de nieren deden het niet goed. Er is heel veel gebeurd die week en ik heb hem steeds terzijde gestaan; hij vertrouwde mij zelfs zo, dat ik hem mocht ondersteunen tijdens een nogal pijnlijke procedure vrijdagavond laat. Elke dag was ik meteen na het werk in het ziekenhuis, tot 's avonds 8 uur als het bezoekuur afgelopen was. Hij vond het fijn dat ik er was, dat heeft hij verschillende keren gezegd. En dat deed mij dan weer goed, want het was een hoop gedoe. Heen en weer tussen Groningen, werk en huis om de poezen te verzorgen, maar dat deed ik met liefde, want ik houd van hem.

Omdat ze niet konden vinden wat er met de nieren was, zou er op 11 juni, de verjaardag van vriendje, een kijkoperatie gedaan worden. Zover is het echter niet eens gekomen. Er is een biopt genomen van het vocht in zijn buik en dat bleek vol kwaadaardige cellen te zitten. Onze wereld stortte in, want dat betekende dat hij niet meer beter zou worden. Toen ze ook nog eens vertelden dat het niet lang zou duren voordat hij er niet meer zou zijn ben ik een beetje ingestort. Toch moest ik sterk zijn voor hem. Ik heb hem beloofd dat ik hem niet in de steek zou laten en dat ik op hem zou passen, dat ik bij hem zou blijven zo lang dat nodig was, wat ook betekende dat ik in het ziekenhuis zou slapen. Heb mijn moeder gebeld, die is naar huis gegaan om op de katten te passen. De manege gebeld, die zouden op de pony letten.

Maar toen begon voor mij de ellende, want toen kwam ineens de familie opdagen. Aan 1 zus had hij mij voorgesteld, zijn lievelingszus. Met de andere 2 had hij jaren geen contact gehad, tot hij op mijn aandringen een keer naar 1 toeging, die woont redelijk dicht bij mij. De andere woont nog dichter bij mij, maar het kwam er op de een of andere manier tot nu toe niet van om daarheen te gaan. Plat gezegd hebben ze hem jaren in zijn eentje laten zwemmen (vooral na zijn scheiding hadden ze hem moeten helpen, toen hij helemaal aan de grond zat), maar nu waren ze er ineens. Ik had er geen moeite mee dat zij zich met dingen bemoeiden, want vriendje wilde graag dat 1 van zijn zussen de begrafenis regelde, maar ik had er verschrikkelijk veel moeite mee dat ik onzichtbaar voor hen was, dat ze niet eens hallo zeiden. Toen mij ook nog door een dikke dame (collega van vriendje) verteld werd dat dit mijn eigen schuld was, knapte er iets in mij. De zussen en de dikke dame kende ik niet eens, vriendje vond ze niet belangrijk genoeg om aan mij voor te stellen en ze doen mij zoveel verdriet ??? Waar halen ze het recht vandaan ? Het toppunt was dat mij zo ongeveer verboden werd om nog 's nachts in het ziekenhuis te slapen, want plat gezegd was ik er de schuld van dattie maar niet dood wilde gaan, want ik bleef in het ziekenhuis en ik moest weggaan, dan zou hij de vrijheid voelen om te gaan. De dikke dame zei verschrikkelijke dingen met die gemene bliksemende ogen van haar. Toen ben ik maar gewoon weggegaan naar mijn slaaphok (een onderzoekskamertje), zonder nog een woord te zeggen (want ik had vriendje beloofd geen ruzie te maken, vandaar). Er zijn nog ergere dingen gedaan tegenover mij waarbij het ging om materiele dingen (toen ging ik echt compleet door het lint), maar die zal ik hier maar niet vertellen.

Zaterdag hebben we (zijn dochter en ik, met haar communiceerde ik wel goed) besloten om naar huis te gaan, hoewel mijn gevoel zei dat ik moest blijven. Vriendje was altijd op zichzelf en wilde nu ook graag op zichzelf zijn, de verpleegsters zeiden ook dat hij dat aangegeven had. Ik ben ook naar huis gegaan, maar had er zo'n slecht gevoel over... Ik had hem vrijdag voor het laatst gezien (en toen mocht dat ook niet van de familie, maar ik heb het gewoon gedaan), zaterdag stond zijn ex (de moeder van zijn dochter) als een waakhond voor de deur en ik mocht hem niet eens even zien, ik mocht zelfs niet even stilletjes naar hem kijken. Ik had vriendje beloofd geen ruzie te maken, dus ik heb dan ook niet geprobeerd om binnen te komen. Maar 's avonds zat ik op de bank thuis en ineens voelde ik dat ik naar hem toe moest. Ik had geen afscheid kunnen nemen en dat kan zijn familie wel geen punt vinden, maar ik ging er kapot aan. Ik ben dus om 21.00 uur nog in de auto gestapt en ben naar het UMCG gereden. Hij was steeds niet helder en de zusters konden niet tot hem doordringen, maar ik kon dat wel, hij werd helder zodra hij mijn stem hoorde, dat was zo fantastisch!

Ik wilde hem een paar dingen vertellen, zeggen dat ik van hem hield en dan weggaan, maar hij zei twee keer "niet weggaan". Toen ben ik gaan zitten en heb zijn hand vastgehouden en zijn schouder gestreeld. Later had hij dorst en heb ik hem nog wat laten drinken. Toen kwamen er 2 verpleegsters binnen, die bij hem niemand verwacht hadden. Zij vroegen hem of hij wel iemand (mij) wilde zien, maar zij konden niet tot hem doordringen. En dat was het mooie, ik wel. Ik ging weer naar binnen, legde mijn handen om zijn gezicht en zei tegen hem "je moet slapen van de zusters dus ik moet naar huis". Hij zei "dat is goed". Toen zei ik: "je weet dat ik heel veel van je houd he". Toen knikte hij driftig van ja. Toen hebben we elkaar nog drie keer gekust, hij kuste mij gewoon, dat was zo fijn, dat hij dat deed terwijl hij toch doodziek was. Toen heb ik gezegd "dag lieve jongen, slaap lekker". En toen ben ik weggegaan. Later in de nacht heeft hij nog naar zijn dochter gevraagd en die is ook gekomen, dus hij heeft zijn beide geliefden toch nog even kunnen zien toen hij nog helder genoeg was.

Gelukkig maar, want ik heb vandaag met het ziekenhuis gebeld en hij was wel wakker, maar niet helder en aanspreekbaar, niet meer wilsbekwaam dus. Hij kan dus ook niet meer zeggen of hij iemand wil zien of niet. Een vriend van hem zei "ik vind het verschrikkelijk dat hij zo in eenzaamheid gaat sterven, wat een treurig einde van zijn leven". En zo voel ik het ook. Maar ik mag niet naar hem toe gaan, want er waren vanmorgen boze mensen (familie) in het ziekenhuis omdat ik afscheid van hem had genomen. Ze waren notabene bezorgd; waarover mag joost weten want ik zou hem nooit kwaad doen, ik hou van hem. En dat is zo hypocriet van hen, zij zaten over hem te praten in het gastenkamertje alsof hij al dood en begraven was, ze gingen een voetbalwedstrijd zitten kijken, gezellig met zijn allen, alsof mijn lief niet een paar deuren verderop doodziek lag te zijn. En dan zijn ze ook nog verbaasd dat ik afzijdig blijf en met een boek in een zithoekje ga zitten. Ik kon dat gewoon niet verdragen en dan ga ik wel ergens anders heen. Kijk, praktische dingen moeten geregeld worden, dat weet ik ook wel, maar ze praatten over hem alsof hij al dood was, hoe konden ze.

En het ergste hoorde ik gister. Ik ben nu al 2 jaar de levenspartner van vriendje, maar ik kom niet op de rouwkaart te staan en ook niet onder de advertentie. Onze relatie wordt ontkend door mensen die hem jaren links hebben laten liggen en dat doen zo'n pijn. Maar ik moet nu sterk zijn, voor hem. Ik moet alles langs mij laten afglijden en gewoon aardig zijn tegen deze mensen, die mij en hem en wat wij samen hebben zonder respect behandelen. En dat ga ik ook doen, voor hem.