Van de week (maandag) is de ostheopaat voor de 3e keer bij Rhea geweest (en o schande, dat was ik straal vergeten) en zij zei dat er niets meer aan Rhea te zien / te voelen was. Ze liep voor eindelijk goed en ik kon wel weer rustig beginnen, hoewel ze behoorlijk scheef in haar lijf is.

Lang nagedacht, want op dit moment vind ik mezelf eigenlijk niet in staat om haar revalidatie op te pakken. Ik kan goed rijden, maar ik heb te veel aan mijn hoofd op dit moment, waardoor ik minder goed slaap enz. enz. Daarnaast heb ik maanden niet gesport en ben ik simpelweg uit conditie, door een paar extra kilo's en ongetrainde spieren. Om kort te gaan: Rhea is nu dus (sinds donderdag) op de Balingehof. Ik kom sinds 2006 bij John en Monya voor de lessen van Horst Becker en ik weet hoe / wie ze zijn. John en Monya zijn gespecialiseerd in de moeilijkste paarden (die zelfs een Gert van 't Hof laat staan), revalidatie, enz. Kijk maar eens op hun site bij 'publicaties', vooral door het verhaal van Devoto schieten de tranen in je ogen. Ik ben er samen met vriendje gister even geweest en werd begroet met een luide hinnik, zo lief... Volgende week ga ik weer sporten, want als ik weer op Rhea mag rijden dan wil ik goed in conditie zijn...

Het zeilen staat op een laag pitje helaas. De boten van vriendje blijven aan wal tot na zijn operatie. Ik heb zelf wel een boot, maar het is inmiddels al meer dan een jaar geleden dat ik alleen op het water geweest ben, dus ik heb gewoon geen zelfvertrouwen meer, het is zo weggezakt dat ik het gevoel heb dat ik niets meer kan en krijg ook de mast niet alleen omhoog. En ik wil zo verschrikkelijk graag... Moet maar even heel goed nadenken, want een zomer niet zeilen, dat hou ik niet vol.

Tot zover :-) Ik ga nu van mijn zondag genieten en wens iedereen een heerlijke dag !!!

2 mei 2008

Ik heb meer dan een maand niet in mijn weblog geschreven... Nou viel er ook niet zoveel te schrijven hoor, maar toch.

Kijk, het feit dat ik bezig was om een boompje eruit te scheppen bij mijn moeder, iets te ver achteruit stak met mijn batterij en dwars door mijn broek heen gestoken werd door het hulstboompje in de hoek is geen nieuws... Het feit dat ik toen wel heel snel vooruit sprong, vervolgens zowat mijn nek brak over een steen en daardoor languit in de coniferen belandde is ook geen nieuws, toch? Of dat Zilverster de shetlander een halve dag rondgelopen heeft met een door hemzelf gemaakt dekentje (zie foto hieronder), is dat nieuws?

En ach, dat ik een nieuwe zwart leren jaren 50 bank in de kamer heb staan waardoor ik het Den Helderse slaapbankje (voor een foto zie de vorige aflevering van het weblog) heb moeten verhuizen naar het hok is ook geen nieuws... Misschien voor jullie, beste lezers, wel nuttig om te weten dat ik op het moment een teakhouten bankstel, een slaapbankje en 8 jaren 50 / 60 stoelen te koop heb staan (foto's op aanvraag :-)))))

En dat ik het weer helemaal naar mijn zin heb op mijn werk... ach zulk interessant nieuws is dat ook niet natuurlijk. Handhaven en met mensen omgaan vind ik heerlijk, alle nare gedoe op mijn werk is over en het is weer heerlijk ouwehoeren soms !!!

Wat misschien wel nieuws is (maar de meesten van mijn trouwe lezers wisten het al, dus eigenlijk is het geen nieuws...), is dat vriendje de diagnose maagkanker te horen heeft gekregen. Zoals het nu lijkt is de hele maag aangetast en die moet er dus uit, maar gelukkig zijn er geen uitzaaiingen. In het verleden wilde ik vriendje af en toe wel een dreun verkopen als hij weer eens zo rustig reageerde op bepaalde dingen, maar nu is het alleen maar goed dat hij niet zo'n stresskip is. De diagnose viel eigenlijk ook mee, want we hadden deze diagnose een beetje verwacht, maar we waren wel bang voor uitzaaiingen en dat is gelukkig niet zo. Volgens de arts die "het" ons vertelde moesten we zijn lijf zien als een auto die weliswaar kapot is, maar die ook weer prima gerepareerd kan worden. Wonder boven wonder loop ik ook niet de hele dag te janken, wonderlijk genoeg ben ik nu ineens heel sterk. Vriendje en ik gaan straks lekker naar Ameland, genieten van het mooie weer. Volgende week een afspraak met de chirurg en tot die tijd (of moet ik zeggen tot de operatie) gewoon zoveel mogelijk genieten.