Bovenstaande foto heb ik vorig weekend gemaakt tijdens een buitenrit...

Het was een nogal merkwaardige week. Ik heb maar 2 dagen gewerkt en de rest van de dagen ben ik o.a. bezig geweest met mijn broertje, die afgelopen woensdag voorgoed naar Israel is vertrokken. Eindelijk ziet hij zijn vrouw en kinderen weer. Heel raar, om de rommel op te ruimen in zijn huis, heel raar als je er aan denkt dat je er nooit weer komt daarna. Ben ik verdrietig? Nee dat niet, want J. en L. wilden dit graag. Zij is weer thuis bij haar familie (ze kon hier niet aarden) en hij is weer bij zijn gezinnetje. Op de foto zie je mijn moeder, mijn broertje en de jongste dochter van zus Deb, afgelopen dinsdagavond in broertjes huis.

Enne... ook weer een hoop gedoe. Ik gebruik ongeveer een meter grond van de buurman, direct naast het gezamelijke pad. De tuin van mijn huis is altijd inclusief dat stukje geweest, ook toen ik er nog niet woonde. Toen ik er in 1998 kwam wonen mocht ik genoemd stukje met buurmans toestemming gebruiken (het paardenhek staat er, een grote boom en een heggetje met vlinderstruiken). En nu ineens een hoop gezeur, moet het hek weg en de boom... want ja hij mocht eens overhoopt kassiewijle gaan of het huis verkopen ofzo (welja zeg). En hij vond het zo slordig allemaal... want ja, de schuttingen zijn niet nieuw en dus niet zo mooi meer. Ben van het type spijkers met koppen slaan, dus ik heb tussen de bedrijven door de oude schuttingen verwijderd, die in stukjes gestampt en in de container gedaan en het hek geverfd; de nieuwe schuttingen plaatsen ging in een moeite door (was ik sowieso al van plan, maar dat plan is nu ietwat vervroegd). En raad eens ??? Het mag zo blijven. Tsssssss.

En nu? Nu zit ik weer op Ameland, want ik moet het weekend op de boerderij passen. Dat wil zeggen dat ik op de hond pas, een stapel konijnen, cavia's, kanaries, parkieten, kippen, geiten, ganzen, ezels en paarden. Tussendoor doe ik werk voor mijn websites en rommel ik wat om. Rijden blijft er een beetje bij, want het is sinds vrijdag al ...weer. Gister ben ik wel even weggeweest in de regen, maar of dat nou echt leuk is ??? Volgens paard Rhea niet echt, want ze was heeeeeel snel weer thuis. Gelukkig lijkt het vandaag redelijk droog te blijven, maar ik moet zo eerst naar Nes, naar de schoonouwelui... even eten en met vriendje ouwehoeren. En (ik kijk naar buiten) verdikkie het regent weer, grrrrrrrrrrr. Gelukkig heb ik een auto :-)

Om over na te denken

Het is wetenschappelijk aangetoond dat ieder mens, uit welke cultuur en binnen welke religie dan ook, op het moment van overlijden precies 21 gram lichter wordt. Dat is niet te verklaren met de laatste ademtocht of wat dan ook, maar het is wel een wetenschappelijk vaststaand feit. Is dat de ziel, die 21 gram? En zo ja, wat is de ziel dan?

Een kennis van mijn moeder heeft bij het overlijden van haar man de ervaring gehad dat er iets langs haar vloog op het eind. Voelbaar. Was dat de ziel en zo ja, waar gaat die dan heen? Vast staat in elk geval dat we allemaal iets achterlaten, iets wat resteert, al is het maar een laatste spoortje energie...

En natuurlijk blijft de herinnering aan de mens in de harten van diegenen die hem of haar liefhebben.

Als ik een beeld zie als hierboven, dan voel ik me even een heel klein mensje... Wat heeft God de wereld toch mooi gemaakt. De foto is van donderdag 27 september (op weg naar het werk).