Ik heb niet zo'n gemeen roosterapparaat doch een gewone vliegenmepper (goed voor een mooie snelle dood), maar heb ik die eenmaal gevonden, dan moet je niet denken er nog een vlieg te vinden is... die is m natuurlijk met vliegende vaandels gesmeerd, grrrrrrrrr.

Daar sta je dan als een halve gare voor de ramen te wapperen met een vliegenmepper in de hoop dat de vlieg opvliegt en je het monster kunt volgen met maar een doel, moord! De buurman zwaait spontaan terug en je ziet hem denken " ach, ze valt best mee, kijk nou eens hoe lief ze staat te zwaaien". Dan gaat vlieg op een randje van iets zitten. Je mept met de mepper en in plaats van een dooie vlieg heb je een omgevallen schemerlampje, een kapot beeldje en/of je koffie over de vloer... Maar goed, veel geduld en een vieze vlek op plafond of muur later, kun je weer rustig verder computeren.

Mijn zusje heeft boven haar salontafel zo'n vies stuk kleefspul waar een heel kerkhof vliegen op vastgeplakt zit, nog fladderend en/of harstikke morsdood maar... ze vliegen niet meer. Idee ??? Toch maar niet geloof ik, gezien mijn blundertalenten blijf ik vast met mijn mooie blonde lokken aan het kleefspul hangen...
 

5 juni 2007

Schelden doet niet zeer, klap voor de kont dat helpt veel meer... Heeft jouw moeder je dat ook altijd verteld, dat woorden geen pijn doen ??? De mijne heeft me dat wel verteld en dat is een van de weinige leugens die ik ooit uit haar mond gehoord heb.

Woorden doen soms zo veel pijn en dan heb ik tien keer liever een flink pak slaag. Misschien ben ik er extra gevoelig voor omdat ik als oudste het meeste meegemaakt heb van de ellende rond de scheiding van mijn ouders, ik weet het niet. Ik weet wel dat ik daarna een muurtje om me heen gebouwd heb en dat ik heel lang een eenmanslegertje geweest ben dat zelfs vrienden niet toestond om dichtbij te komen of om iets (wat dan ook) voor mij te doen.

Begin 2005 waren er 2 personen die ik wel toestond om dichtbij te komen, waarom weet ik niet. Een van deze 2 zei altijd tegen mij dat ik moest praten, dat ik me open moest stellen en dat heb ik toen ook gedaan, voor het eerst in heel lang. Mijn vader zei dat ook altijd tegen mij maar hij kon het zelf niet, iets wat uiteindelijk tot zijn dood geleid heeft, dus ik wist dat deze persoon gelijk had... Wat ik daarbij nog wel moet leren is mijn geluk niet af te laten hangen van hoe anderen over mij denken. Dat is niet gemakkelijk, maar ik doe mijn best en het gaat steeds beter.

Toch wil ik soms nog steeds te graag dat bepaalde mensen mij op een bepaalde manier "accepteren"... dan wring ik me soms in bochten om niet lastig te zijn, er bij te mogen horen, niemand voor de voeten te lopen en gewoon gezellig mee te mogen doen. Wat mij dan tot een heel gemakkelijk slachtoffer maakt, want in mijn ogen is onmiddellijk te zien wat woorden en/of daden met mij doen. En soms hebben mensen het nodig om gemeen te zijn tegen een ander, om zichzelf eventjes beter te voelen (dat weet ik uit ervaring).

Gister heb ik toevallig een printje van een mail onder ogen gekregen, waarin iets gemeens gezegd werd over mij. Dat hakte er zo in, dat ik er bijna letterlijk ziek van werd, ik zat 's avonds zo stuk dat ik op de sportschool begon te huilen toen iemand iets aardigs tegen mij zei en ik ben toen maar naar huis gegaan, ik heb niet gesport. Waarom dat mailtje mij zo raakte weet ik niet, misschien komt het gewoon door de opeenstapeling van alle verdrietjes van de laatste tijd. Gelukkig kan ik alles kwijt bij vriendje en ik kan het hier van me af schrijven. Het gaat wel weer over, want de tijd heelt gelukkig alle wonden...

Lieve mensen, een verzoekje van een ervaringsdeskundige. Wees aardig voor elkaar, praat niet achter iemands rug en zeg het open en eerlijk als je iets dwars zit. Dat is uiteindelijk beter voor jezelf maar ook voor de ander, want het is beter om te weten waar je aan toe bent, dan je steeds te moeten afvragen of er iets is en wat dan wel, want daar wordt je echt gek van.

Commentaar van Agnes: hele wijze woorden meid. Je hebt gelijk. Ik heb gister ook zoiets meegemaakt. En ook een vreselijke huilbui tot gevolg. Niet te filmen. Met alle gevolgen van dien dat ik nu de hele dag ontregeld ben. In elk geval: blijf lekker schrijven! Ik lees je belevenissen graag. Enne... groetjes aan vriendje!

Commentaar van Sylvia: mensen zijn de rotste 'dieren' die er zijn. En degene die jou het mailtje heeft laten lezen is geen knip voor de neus waard. Aardig zijn voor mekaar betekent ook beschermen van mekaar! Liefs, Sylvia.