Op een zandplaat tegenover de Cat Club liggen altijd zeehondjes... het was geweldig om voor de 2e keer zo dicht bij deze schitterende dieren zijn (de eerste keer was in 2005 met mijn lange vriend, op een plaat vlakbij het boorplatform, toen was ik zo ontroerd dat de tranen mij spontaan in de ogen schoten, gek he? Hee lange vriend, nogmaals bedankt voor die fantastische tocht toen, een mooiere tocht heb ik tot nog toe niet gemaakt).

Deze zeehond zwom vlak naast de boot...

Donderdag 12 april zijn we ook wezen zeilen, vanaf de veerbootpier bij Nes. Toen was het wel wat frisser dan zaterdags; ik had zulke koude vingers dat ik mijn surfschoentjes niet eens los kon krijgen en ik moest uit mijn surfpak gepeld worden, bibber. Op de foto zie je de catamaran op zijn ligplaats bij de veerbootpier (zoals je ziet was het laag water toen ik de foto maakte).

Het blijft apart hoor, zodra ik op een catamaran op het water zit heb ik het gevoel dat ik eindelijk thuis ben gekomen... Dan moet ik soms echt emoties wegslikken, gek he? Normaal ben ik niet zo'n tranen met tuiten typje, maar de zee doet iets met mij wat ik niet onder woorden kan brengen. Verbaast u niet, verwondert u slechts (heeft een wijs man ooit gezegd) en dat doe ik dan ook maar... verwondert ben ik elke keer weer dat ik zoiets fantastisch mag doen als catamaranzeilen.