Was trouwens doodeng, richting kasteel rijden, want de straatjes waren nauw en één keertje liep de weg in een hoek van 45 graden naar beneden, brrrr. Zou op een gegeven moment een bocht om richting kasteel, maar kreeg te laat in de gaten dat ik daar niet in mocht. Dus ja, wat doe je dan: keren. Alleen stonden er inmiddels wel auto's achter me, die ook omhoog wilden. Had ik mijn trouwe autootje (zie foto) per ongeluk in de achteruit gezet in plaats van in de eerste versnelling dus moest ik letterlijk gillend in de remmen om niet op de auto achter me te knallen, het zweet brak me uit, dat kan ik je wel vertellen. De remmen rookten zowat (ik rook ze in ieder geval), maar gelukkig geen schade aan andere auto's !!!

Bij de "buren" van Amfibietreks stond een bordje met "cavalli, lezzione" (Italiaans voor paarden, lessen), dus ikke gebeld en het was mogelijk om te rijden ! Dus 's avonds een buitenrit gemaakt met een aardige vent die Sylvestro heet. Hij sprak geen Engels, maar met handen en voeten kom je een heel eind.

Mijn paard, Vistosa, was 10 jaar oud (maar nog lekker pittig, zat er nog niet op of ze sprong al 2 meter opzij omdat er naast de bak 2 paarden ineens weg galoppeerden), Sylvestro's paard was 4 jaar oud en moest nog een hoop leren... onder andere door het water lopen, dat wilde ze niet. Kreeg Sylvestro ineens een lumineus idee: hij ging er af en zelf eerst door de plassen. Je zag het paard twijfelen en ineens... nam paard een grote sprong over de plas en had Sylvestro zijn paard zowat in de nek hangen, gnif.