31 december 2006

Het jaar 2006 is bijna voorbij... een jaar met veel ups en downs. Vorig jaar (2005) kwam er iemand in mijn leven die mij voor het eerst in heel lang weer liet voelen dat ik speciaal was... dat gevoel had ik moeten vasthouden en niet die persoon, daardoor heb ik het mezelf heel moeilijk gemaakt (en hem ook).

Wat ik het afgelopen jaar heb geleerd is praten, dingen zeggen... Dan merkte ik vaak ook dat dingen vaak niet zo waren zoals ik dacht... wat kan een mens zich veel in zijn hoofd halen...

Dat heb ik zelf ook ervaren bij een vriend... op basis van wat hij van anderen gehoord had dacht hij een hele hoop dingen over mij... Afgelopen donderdag kwam dat door een opmerking van mij toevallig ter sprake en ik moet eerlijk zeggen dat het mij verdriet deed, dat hij niet gewoon gevraagd heeft hoe dingen in elkaar zaten, maar dat hij gewoon aannam dat het waar was, wat anderen zeiden, ik dacht echt dat hij mij beter kende. En dat omdat ik hem eind 2005 iets verteld heb wat ik zelf ook een raar verhaal vond waarvan ik niet wist wat ik moest geloven en of ik het uberhaupt moest geloven... Deze vriend (die normaliter toch heel veel inzicht in mensen heeft) was een klein dingetje vergeten: dat mensen soms dingen anders doorvertellen, dat een verhaal verandert in de loop van de tijd (vertel maar eens een verhaaltje een kringetje rond en kijk wat er van overblijft), dat mensen dingen op een bepaalde manier zien en daar dan ook op die manier over praten.

Maar goed, tegen zulk soort verhalen kun je je niet verdedigen en dat moet je ook niet willen denk ik, om de simpele reden dat de tijd hem wel zal laten zien wie ik echt ben: een mens met het hart op de goede plaats, een mens die nooit bewust iets zou zeggen wat een ander kwaad zou kunnen doen op wat voor manier dan ook, die heus wel eens een leugentje om bestwil vertelt om bijvoorbeeld een ander te sparen of om zich ergens vanaf te maken, maar die nooit zal liegen over belangrijke dingen, die dat niet eens kan want haar gezicht is volgens anderen een soort open boek (zou bijna zeggen helaas, want soms zou het wel handig zijn).

Lieve vriend, als je dit leest kijk dan nog eens diep in je hart, denk nog eens na en luister naar je hart, want dan weet je donders goed dat ik niet "zo" ben.

24 december 2006

Gisteravond moest ik op pad voor het werk... Mijn grote vriend had voor mij "geregeld" dat ik op bezoek moest in Oentsjerk, waar in een verenigingsgebouw een feest was voor jeugd vanaf 14 jaar (ik "doe" de handhaving voor de paracommerciele horeca). Waarom? Een bezorgde moeder had hem aangesproken omdat zij bang was dat ook alcohol verstrekt werd aan jeugd onder de 16 (dat was niet zo gelukkig, ze hebben het prima geregeld daar). Daarnaast hadden twee voetbalclubs (= paracommerciele horeca) een feestje en een drietal kroegen had live-muziek.

Toen ik bij mijn laatste kroeg wegreed, zag ik autolampen achter me. De auto bleef achter me, op een irritante manier, dus daarom sloeg ik op een gegeven moment af en parkeerde langs de stoep. Sjips, de auto volgde me en stopte achter me. Komt er een kerel bij het portier, brrrrrrrrrrrrrrrr. Die doet het portier open en ineens zie ik dat het een politieman is. Komt nr. 2 erbij, die schijnt met een grote zaklamp in mijn ogen. Ineens zie ik wie het is en ik zeg "zeg A., schijn met dat ding ff ergens anders heen". Toen zagen zij pas dat ik de vrouwelijke helft van het stoere gemeentelijke handhaversteam was :-) En nee, ik had het stopteken niet gezien, want ik zag niks door de met zwart plastic beklede ramen van mijn geleende garageauto. En ze reden niet in een politieauto, maar in de 2e auto (een gewone zwarte). Waarom ze me aanhielden? Ze wilden me laten blazen want ik slingerde nogal toen ik wegreed, gnif.